Marian Jespers op bezoek in India

Weerzien met India na bijna 20 jaar

In februari dit jaar bracht ik na bijna 20 jaar weer een bezoek aan de FSJ Zustercongregatie in India. Graag wil ik mijn indrukken van die reis delen.

Met enige mate van spanning en aan de andere kant nieuwsgierig naar wat ons de reis naar India mag brengen, staan wij op dinsdagmorgen 10 februari om 10.00 uur bij mijn reisgenoot Jac voor de deur op weg naar Brussels Airport.De security in Brussel maakt het nog even spannender maar na 1,5 uur zitten we heerlijk aan de koffie bij de gate, klaar voor de reis.

Bij aankomst in Chennai woensdagmorgen 8 uur staan de zusters ons al op te wachten op het vliegveld, en voelen we gelijk de sfeer en ademen we de zoete warme lucht van India in.

Donderdag gaan we in Pullicat het nieuwe school-project inzegenen en later bij het convent bij-praten over de ontwikkelingen en de nodige onduidelijkheden die er nog wel zijn. Maar we gaan ervan uit, het komt goed, het initiatief is geweldig. Ik draag het project een warm hart toe en pray for it.

Vrijdag eerst in Vepery een warme ontvangst, en daarna langs de Egmore boarding wat voor mij qua weerzien heftig was. Op het 1e gezicht weinig veranderingen in 20 jaar. Na een goed gesprek met Sr. Rose gaan we met goede moed naar Sr. Rita die ook in Egmore kamers verhuren aan werkende meisjes en vrouwen. Een heel mooie ontwikkeling, self voorzienende projecten, dat is toch de bedoeling.

Zaterdag groot feest, ongeveer 20 Sisters vieren hun 25- respectievelijk 50-jarig Jubileum. Een hele happening en wonderlijk mooi om een keer mee te maken. Familieleden (meer dan 500) zijn allemaal aanwezig, en blijven slapen en wij verwonderden ons hoe dat allemaal zo kon.

Zondagmorgen naar Sr. Rexline (Thomas Hospital), en wat een powerfull women dat ze is en blijft. Eenmaal aan het praten stop ze niet meer, ze laat wel merken dat ze met haar 80 jaar wel wat rustiger aan doet, maar ze blijft scherp van geest en mening. De activiteiten in de sloppenwijk heeft ze wel losgelaten maar in het ziekenhuis wil ze graag met cliënten een praatje blijven maken en wat nodige dingetjes regelen voor de minderbedeelden.

Om 12.00 uur gaan we de lange reis naar Vegiwada (550 km) maken en komen ‘s avonds om 9.30 uur aan. Zelfs op dit late uur verwelkomen een aantal studenten ons met zingen en dansen. De volgende morgen een voorstelling door alle schoolkinderen met dans in kleurrijke kleding. De ontvangst was warm en hartelijk met oprechte aanwezigheid, enthousiasme en vriendelijkheid. Na de lunch brengt de driver ons naar Chebrolu waar we ook geconfronteerd worden met cultuurverschillen. Wat wij bijvoorbeeld aan een gebouw als gevaarlijk zien, gaan hun speels mee om of stellen andere prioriteiten. Uiteindelijk is de verantwoordelijkheid bij de zusters en wij doen wat we kunnen en in ons vermogen ligt. ’S avonds in PT Paru in de boarding geweest waar de meisjes slapen.

Dinsdagmorgen op de terugweg gezellig koffie gedronken met de zusters in Chebrolu en daar word ik blij van. Eenvoudig geluk en de uitstekende sfeer onder elkaar is duidelijk voelbaar.

Op woensdagmorgen met het bestuur van de Zusters vergaderen, projecten bespreken en prioriteiten stellen, ik mag erbij zijn. Later die dag nog Thomas Mountain beklommen en wat was dat heerlijk om daarbij alles even los te laten. India is indrukwekkend en raakt van alle kanten aan onze ideeën en gewoontes die je dan weer kunt scheiden en waar je je dan over mag verwonderen.

Donderdag morgen vroeg naar Budalur en om 13.30 uur zaten we daar aan een zoals steeds heerlijke lunch, om daarna naar de school te gaan kijken (die ome Bert nog heeft laten bouwen terwijl hij inmiddels gestorven was), en waar we hartelijk ontvangen werden met een heel mooi programma.

‘S middags door naar Singampunari waar een College school-vleugel is gebouwd ter nagedachtenis van Erwin Braat. Een kleine herdenking door de studenten bij het beeld van Erwin raakt ons allen, speciaal ook Jac. En dat mag gevoeld worden. Door de College-studenten werd met toneel de werkelijkheid in beeld gebracht, de armoede kwam over in iedere vezel van mijn lichaam, en werd als expressie voelbaar. ‘S avonds daar nog naar de kerk geweest en gegeten bij de zusters. Zo heerlijk na-gekletst en hartelijk gelachen. Het voelt op alle plekken waar ik kom in India steeds meer als thuiskomen en tegelijkertijd ieder keer een beetje afscheid nemen. Terwijl er zoveel te delen is en de herinneringen blijven. Die zitten diep in mijn hart en dat voelde ik na 19 jaar hier weer terug te zijn alsof de verbinding nooit weg geweest is. En de mooie ontwikkelingen in India, daar ben ik heel dankbaar voor. De rotzooi op straat is nog wel een dingetje voor ons, but the kindness and care is the winner.

Vervolgens in Elambalur en Peramalur, en speciaal in Acharapakkam met de liefdevolle zusters die daar voor de kinderen met een handicap zorgen. Zingen, dansen en lol hebben we daar samen met die kinderen.

Weer terug in Chennai begint zachtjes de terugreis door te schemeren en zijn wij de zusters zo dankbaar voor wat ze ons aan ervaringen hebben meegegeven. De laatste dag met de zusters gaan we “window shoppen”. Geen spijkerbroeken, geen joggingbroeken, of andere spullen kopen, alleen een prachtige sari, die voor allemaal hetzelfde is.

We gaan ter afsluiting nog lekker koffiedrinken bij Starbucks en zijn de gelukkigste mens van de wereld.

Thank you, thank you. Wat een ervaring, met geen pen te beschrijven. Minuscule rillingen over heel mijn lichaam maken het als een onvergetelijk avontuur.

A succesfull team beats with one heart.

It feels like a Great Heart.

I wil miss them! Marian